Ebola bestrijden in Guinee

Stefanie Buyst
01 september 2015
Al van kleins af aan voelde ik de drang om mensen te helpen. De humanitaire sector sprak me enorm aan. Daarom werd ik dokter en ging ik aan de slag bij Dokters van de Wereld. Sinds 2007 werk ik als noodcoördinatrice voor Artsen Zonder Grenzen. Dit jaar reisde ik al twee keer naar Guinee om er het ebola-virus te helpen indijken. Als medisch coördinatrice stond ik in voor de medische teams, volgde ik contacten op en gaf ik voorlichting aan de lokale gemeenschappen.

Wie?

Axelle Ronsse,
medisch coördinatrice voor Artsen Zonder Grenzen in Guinee, nieuw partnerland van België

Wat?

Alle medische activiteiten rond ebola coördineren
 

Waarom?
De ebola-epidemie is nog altijd niet onder controle

Roeping

Bij vorige ebola-epidemieën ben ik al eerder op het terrein geweest. En bij de uitbraak van vorig jaar in West-Afrika voelde ik het opnieuw kriebelen. Ik wou de mensen ter plaatse helpen. Bovendien was er nood aan extra personeel omdat we enorme middelen inzetten voor de drie getroffen landen (Guinee, Sierra Leona en Liberia). Artsen Zonder Grenzen is een hoofdspeler met veel expertise rond de materie. Ik moest gaan, anders had ik er mij niet goed bij gevoeld.

De missies duren twee maand, maximum tweeënhalve maand. Het is enorm zwaar, zowel fysiek maar ook psychologisch. Je krijgt vaak valse hoop omdat het totaal aantal besmette gevallen daalt. Maar dan wakkert het virus opnieuw aan en weet je dat het einde van de epidemie nog niet in zicht is.
Er heerst dikwijls frustratie want er bestaat immers geen behandeling tegen ebola. Sowieso zal een deel van je patiënten het niet halen. Zwangere vrouwen verliezen hun baby, kinderen raken hun ouders kwijt en omgekeerd: ouders zien hun kind voor hun ogen sterven… Maar één van de moeilijkste momenten is als ook plaatselijke dokters en verplegers van jouw team getroffen worden en zelfs ten onder gaan aan de ziekte. Dan voel je je machteloos.

Bevolking sensibiliseren

Ik was verbaasd dat er in sommige regio’s van Guinee nog mensen zijn die niet weten wat ebola is. Ze denken dat de ziekte ‘gekomen is door de blanken’ of verspreid wordt door de antennes van onze auto’s. Vanwege het sterke geloof hebben we in bepaalde regio’s de mensen nog niet voldoende kunnen voorlichten.

We sensibiliseren de bevolking ook rond sterfgevallen. Een dode moet op een veilige manier begraven worden omdat hij anders de ziekte nog kan verspreiden. Maar er zijn bijvoorbeeld mensen die lijken meenemen en verstoppen om dat te verhinderen. Je merkt dat de Guinese bevolking enorm weigerachtig staat tegenover “gezondheidspraatjes”.

Toekomst

Sinds de uitbraak van de ebola-epidemie in West-Afrika in 2014, zijn er al meer dan 27.600 mensen besmet geraakt en ruim 11.200 mensen overleden. Momenteel volg ik de situatie op vanuit Brussel. Na zestien maanden is het virus nog steeds actief in Sierra Leone en Guinee. Het aantal besmette gevallen daalt, maar we zijn er nog niet. Het is namelijk veel gemakkelijker om te komen van honderd naar tien gevallen, dan van tien naar nul. Zolang er zich gedurende meerdere weken geen nieuwe gevallen voordoen, is het niet voorbij.

Onlangs werd echter grote vooruitgang geboekt met een vaccin. Intussen kregen 1.200 medewerkers het toegediend. Het gaat om mensen die in de frontlinie werken zoals medewerkers van de gezondheidscentra, mensen die lijken vervoeren, medisch personeel in het ziekenhuis van Conakry. Het blijkt goed te werken.
Het vaccin is dus veelbelovend, maar dat is niet het enige wat het virus zal stoppen. Het dient als één van de middelen om de ziekte te bestrijden.
Intussen moeten we waakzaam blijven en actie ondernemen in bepaalde regio’s. Zo kan de epidemie hopelijk tegen het einde van dit jaar uitgeroeid worden.

Gezondheid Ebola
Terug naar dossier
Imprimer
In dezelfde categorie - Artikel 22 /22 Vrouwen aan de macht in Oeganda