Nobelprijs voor de Vrede richt schijnwerpers op strijd tegen seksueel geweld

Germain Mottet
12 november 2018
Verkrachting als oorlogswapen, daar strijdt de Congolese gynaecoloog dr. Denis Mukwege al jarenlang tegen. Hij ontving de Nobelprijs voor de Vrede op 5 oktober 2018, samen met Nadia Murad, ex-gegijzelde van de Islamitische Staat. Zij bindt de strijd aan tegen de vervolging van de Jezidi’s.

De patiënten in het ziekenhuis van dr. Denis Mukwege volgen elkaar al bijna twintig jaar onafgebroken op. Allen zijn slachtoffers van gewapende groepen in het oosten van de Democratische Republiek Congo. Geleidelijk groeiden vrouwen er uit tot een "instrument voor geestelijke vernietiging". Door vrouwen en meisjes te verkrachten, vallen deze bendes gezinnen aan, verzwakken ze gemeenschappen en ontnemen ze alle generaties hun houvast. Het hele maatschappelijke evenwicht wordt op die manier aangetast.

De Belgische Ontwikkelingssamenwerking steunde de productie van de documentaire "L'homme qui répare les femmes" van Thierry Michel en Colette Braeckman uit 2015. Deze vertelt het verhaal van het leven van de gynaecoloog die zich liet leiden door zijn onwrikbaar vertrouwen. De documentaire doet met name verslag van de moordaanslag op Denis Mukwege in 2012.

Na een gedwongen ballingschap en een terugkeer naar zijn land een paar maanden later, ontving hij de Right Livelihood Award in 2013 en de Sacharovprijs in 2014. Hij woont nu in zijn ziekenhuis in Panzi in Zuid-Kivu, op de grens met Rwanda. VN-troepen beschermen er hem permanent. België heeft zich sterk geëngageerd om zijn actie te ondersteunen en ervoor te zorgen dat zijn veiligheid wordt gewaarborgd.

De Belgische Ontwikkelingssamenwerking steunde de productie van de documentaire "L'homme qui répare les femmes" van Thierry Michel en Colette Braeckman.

De ministers Alexander De Croo en Didier Reynders hebben de toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede aan deze strijders tegen seksueel geweld als oorlogswapen bijzonder toegejuicht. Denis Mukwege sprak zich met name uit tegen pedofiel geweld in oorlogstijd in zijn land. Eind 2017 vond een eerste proces plaats. De Congolese militaire rechtbank veroordeelde 12 militieleden tot levenslange gevangenisstraf voor verschillende verkrachtingen, met name van minderjarigen. De lijst van deze misdaden tegen de menselijkheid is nog steeds erg lang en het is erg moeilijk om de daders te vinden. Denis Mukwege verheugt zich wel over het toenemende aantal vrouwen dat durft te getuigen. Zijn ziekenhuis biedt hen niet alleen medische hulp, maar ook psychologische en juridische ondersteuning.

In 2011 werd Dr. Mukwege onderscheiden met de Koning Boudewijnprijs voor Ontwikkeling in Afrika. België steunt dr. Mukwege en zijn "Panzi Foundation", dat wordt beheerd door de Koning Boudewijnstichting. Nog steeds vangt het Panzi-ziekenhuis 150 verkrachte vrouwen per maand op. Dat aantal neemt dan wel af, maar blijft vragen oproepen. Alleen een duurzame overgang naar vrede zou het mogelijk maken dit kwaad uit te roeien.

Maar in afwachting pleit Dr. Mukwege, net als Nadia Murad, er op het spreekgestoelte van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties voor deze misdaden niet ongestraft te laten. De toespraken van beide winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede hebben dit met elkaar gemeen: een oproep tot internationaal engagement voor de bestrijding van seksueel geweld dat tijdens gewapende conflicten wordt gepleegd.

De toespraken van beide winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede hebben dit met elkaar gemeen: een oproep tot internationaal engagement voor de bestrijding van seksueel geweld dat tijdens gewapende conflicten wordt gepleegd.

Wie is Nadia Murad?

Portret Nadia Murad
Nadia Murad

Deze ex-gegijzelde van de Islamitische Staat bindt eveneens de strijd aan tegen seksueel geweld. De acties van de terroristische groep waren hoofdzakelijk tegen de Jezidi-gemeenschap gericht. In 2014, na de executie van de bejaarde mannen en vrouwen in haar dorp, werd Nadia Murad ontvoerd en als seksslavin verkocht. Tijdens haar gevangenschap, tussen de verkrachtingen en mishandelingen in, kwam ze in handen van verschillende meesters. Ze wist van Mosul te ontsnappen naar Koerdistan. In haar boek "Pour que je sois la dernière" beschrijft ze haar lijdensweg. Ze zet zich actief in voor de erkenning van het bloedbad van de Jezidi’s als genocide. Als VN-ambassadrice bepleit ze de waardigheid van de slachtoffers van mensenhandel.

Vrouwenrechten DR Congo Irak
Terug naar dossier
Imprimer
In dezelfde categorie - Artikel 3 /23 500.000 euro voor LGBTI-organisaties in het Zuiden