Van verstotelinge tot voorzitster

Toon Vrelust (Broederlijk Delen) & Nathalie Rucquoy (ADA)
17 november 2017
Een stevig zelfvertrouwen is essentieel om uit de armoede te raken. Dat toont het verhaal aan van Jeanne (Rwanda): ooit een verworpen vrouw, nu voorzitster van de vrouwenraad in haar dorp.
Jeanne Rwanda

Het leven was een hel

‘Jarenlang leefde ik in angst en bitterheid. In totaal isolement. Ik was altijd slecht gezind. Ik sprak niet met de mensen. Ik had een dégout van alles en iedereen.

Het is allemaal begonnen toen ik op mijn zeventiende zwanger werd en nog thuis woonde. Ik was de schande van de familie. Mijn ouders waren beschaamd om mij. Mijn broers en zussen en ook de buren verachtten mij en mijn zoontje. Ik voelde me een misdadiger.

Ik trok in bij Vincent, de vader van mijn kind. Mijn schoonmoeder zag mij, een verstoten vrouw, niet graag komen. Ze had commentaar op alles wat ik deed. Kortom, ze terroriseerde mij. Met Vincent had ik constant ruzie. Hij was agressief en koelde zijn woede op mij. Uit wanhoop vluchtte ik naar mijn moeder. Maar daar was ik nooit lang welkom.

We leefden in bittere armoede. We hadden geen grond. Soms kon ik een dag werk vinden bij de oogst, maar meestal niet. We leden honger. Wanneer het goed ging, aten we één maaltijd per dag. Geld voor kleren hadden we niet. Vincent ging soms stelen, maar hij werd gepakt en vloog in de gevangenis. Het leven was een hel. Ik was compleet wanhopig.

 

De lokale ngo APROJUMAP haalde me uit mijn isolement

Dat veranderde toen twee vrouwen van APROJUMAP me opzochten. Ze hadden gehoord over mijn situatie. Ik vertrouwde hen eerst niet. Waarom wilden ze mij helpen? Wat wilden ze van mij ?

Ze vertelden mij over een groep alleenstaande vrouwen die in dezelfde situatie zaten als ik. Een groep waar ze naar elkaar luisteren, mekaar steunen en samenwerken. Een groep ook je opleidingen kan volgen en kleine kredieten kan krijgen. Het veranderde mijn leven.

De eerste vorming die ik volgde, ging over ons recht op waardig leven. Al zijn we heel arm, toch hebben we daar evenveel recht op als anderen. We leerden echter ook dat we dat niet in de schoot geworpen krijgen. Dat we de handen uit te mouwen moeten steken. En dat we meer kunnen dan we denken. Zo groeide stilaan mijn zelfvertrouwen.

Elke week komen we samen voor een solidariteitsactie. We helpen bijvoorbeeld bij de herstelling van het huis van een van de leden. Of we graven een afwateringsgracht. Ik neem ook deel aan de maandelijkse vergaderingen van onze groep.

Zo geraakte ik uit mijn isolement.

Al zijn we heel arm, toch hebben we evenveel recht op een waardig leven als anderen. We leerden echter ook dat we dat niet in de schoot geworpen krijgen.

Ik kreeg weer levensvreugde

Iedereen sprak over zijn problemen. Ik realiseerde me dat ik lang niet de enige was die ermee zat. We zochten samen naar oplossingen. Stilaan besefte ik dat ik socialer was dan ik dacht. Ik kon soms iets aanbrengen, ze verstonden mij, we lachten samen. Ik kreeg terug levensvreugde.

Met steun van APROJUMAP kon onze vrouwengroep een stuk moeras droogleggen en er velden in aanleggen. Het was heel zwaar werk, maar het was een unieke kans op een beter leven. Nu heeft elke vrouw een akker om maïs, zoete aardappelen en kolen te kweken. Ik kan mijn gezin nu voldoende te eten geven en heb dan zelfs nog over om te verkopen.

Ik kreeg ook een opleiding in kleinhandel en wat boekhouding. Met een eerste microkrediet van 25.000 Rwandese frank (€25,80) kon ik een ketel kopen om sorgobier te brouwen. Naast het bier verkoop ik ook houtskool, avocado’s en gekookte maiskolven. Het terugbetalen ging vlot. Met een tweede, grotere lening kon ik een kalf en twee biggen kopen. Die ben ik nu aan het vetmesten.”

Uiteindelijk verkozen de vrouwen van ons dorp mij tot voorzitster van onze vrouwenraad. Daar ben ik fier op. Maar ik ben bovenal heel dankbaar voor de kansen die ik kreeg.’

Lokale ngo APROJUMAP

De lokale organisatie APROJUMAP (Association pour la promotion des jumelages et de l’amitié entre les peuples) geeft jaar in jaar uit begeleiding en ondersteuning aan honderden mensen, zoals Jeanne. De organisatie heeft als doel om de allerarmsten hun waardigheid terug te geven. Dat is het beginpunt. Want enkel wie waardigheid bezit, kan veerkracht ontwikkelen. Bijzonder aan de aanpak is ook dat het de armsten zelf zijn die elkaar helpen. Die elkaar begrijpen, warmte geven en elkaar inspireren door elk week een dag samen te werken. Het is een werkwijze die helemaal niet duur is. Maar er is wel degelijk geld nodig om de mensen te betalen die de opleidingen geven. Dat geld kunnen de armen in één van de armste landen van Afrika niet zelf opbrengen. De Belgische organisaties Broederlijk Delen, ADA en Entraide & Fraternité ondersteunen APROJUMAP daarbij, onder andere met financiële steun van de Belgische overheid.

Landbouw Vrouwen Rwanda
Terug naar dossier
Imprimer
In dezelfde categorie - Artikel 4 /4 Zijn drones nuttig bij humanitaire crises?